< styl="kolor: #444444; wysokość linii: 1,85; rozmiar czcionki: 16px; margines: 0 0 18px;">Ładowarka znajduje się pomiędzy dwoma rozmowami, które się nie stykają. Z jednej strony rozmawia z pojazdem o tym, ile prądu należy pobrać i kto płaci. Z drugiej strony komunikuje się z backendem o sesjach, licznikach i zdalnych poleceniach. Obie platformy stosują różne protokoły, różne modele danych i różne reżimy certyfikacji.
Kupujący ciągle je mylą, a to pomylenie prowadzi do jednych z najdroższych nieporozumień w zakupach: specyfikacji wymagającej nowoczesnego protokołu backendowego, zakładającego, że zapewnia plug and charge, lub ulepszenia pojazdu mającego rozwiązać problem z rozliczeniami. Oddzielenie warstw sprawia, że każde wymaganie można sprawdzić osobno.
Dwa stosy, dwa zadania
< styl="kolor: #444444; wysokość linii: 1,85; rozmiar czcionki: 16px; margines: 0 0 18px;">Dolny stos biegnie po kablu ładowającym. Obsługuje fizyczne połączenie, kontrolę bezpieczeństwa przed podłączeniem zasilania, negocjacje parametrów ładowania oraz — w późniejszych wersjach — tożsamość pojazdu i wymianę certyfikatów umożliwiającą automatyczną autoryzację.Górny stos działa przez połączenie sieciowe, zwykle dane mobilne lub sieć site. Zawiera to, czego operator potrzebuje: polecenia start i stop, rekordy transakcji, wartości liczników, diagnostykę, zarządzanie firmware i konfigurację. Nie ma bezpośredniego widoku na pojazd. Wszystko, co wie o sesji, nauczył się od ładowarki.
< styl="kolor: #444444; wysokość linii: 1,85; rozmiar czcionki: 16px; margines: 0 0 18px;">Ta asymetria jest kluczem do całego tematu. Ładowarka to tłumacz z własnymi opiniami, a nie przezroczysta rura. To, co rejestruje backend, to to, co ładunek zdecydował się raportować, w formacie definiowanym przez wyższy protokół.Między pojazdem a Chargerem
Starszy układ jest prosty i nadal uniwersalny jako alternatywa. Sygnał modulowany szerokością impulsu na pilacie sterującym przekazuje maksymalny prąd, pojazd reaguje zmianą poziomu napięcia, a ładowarka zamyka stycznik, gdy sekwencja na to pozwala. Nie ma kanału danych w nowoczesnym rozumieniu ani wymiany tożsamości. Autoryzacja odbywa się poza protokołem, za pomocą czytnika kart, aplikacji lub ręcznego wypuszczenia.
Protokoły wysokiego poziomu dodają kanał danych. ISO 15118 i jego poprzednik DIN 70121 prowadzą uporządkowaną rozmowę przez sieć elektryczną: pojazd się identyfikuje, obie strony wymieniają się możliwościami, pojazd informuje, czego chce, a ładowarka raportuje, co może dostarczyć. Wymiana trwa przez całą sesję, dlatego ładowarka widzi żądanie pojazdu, a nie tylko powstały prąd.
Późniejsze edycje ISO 15118 rozszerzają to na tożsamość opartą na certyfikatach, co umożliwia automatyczną autoryzację, oraz na dwukierunkowy transfer energii. Oba rozszerzenia wymagają sprzętu i oprogramowania, którego nie posiada ładowarka zbudowana tylko na podstawie wcześniejszej edycji.
Na tej warstwie w systemie pojawiają się cechy pojazdu. Jest to również sytuacja, gdy dokumentacja ładowarki zwykle określa dwie oddzielne rzeczy: jaki protokół wysokiego poziomu przekazuje pojazdowi oraz jaki protokół backendowy przekazuje w górę.
Między Charger a Backendem
Dominującym protokołem jest tutaj OCPP, otwarty standard utrzymywany przez stowarzyszenie branżowe i wdrażany niezależnie przez producentów ładowarek oraz platformy backend. Definiuje komunikaty autoryzacji, rozpoczęcia i zatrzymania transakcji, wartości liczników, powiadomień o statusie, zdalnych poleceń, aktualizacji oprogramowania firmware'owego oraz konfiguracji.
< styl="kolor: #444444; wysokość linii: 1,85; rozmiar czcionki: 16px; margines: 0 0 18px;">Późniejsze wersje OCPP dodają zarządzanie urządzeniami, ulepszone inteligentne profile ładowania oraz bardziej uporządkowane podejście do rozkładów składanych. Praktyczna różnica dla operatora polega na tym, jak dużą kontrolę ma backend nad tym, kiedy i jak szybko każdy konektor się ładuje, oraz ile z tego można zmienić bez wizyty na miejscu. < styl="kolor: #444444; wysokość linii: 1,85; rozmiar czcionki: 16px; margines: 0 0 18px;">Czego OCPP nie robi, to nie rozmawia z pojazdem. Backend wspierający najnowszą wersję nadal uczy się o pojeździe z drugiej ręki. Jeśli ładowarka nie zgłosi wartości, backend nie może jej wyświetlić i żadna zaawansowana platforma jej nie odzyskuje.Zgodność dodaje kolejną warstwę zamieszania. Zgodność OCPP jest certyfikowana dla ładowarki względem zdefiniowanej wersji, a certyfikat należy do tego produktu i tej wersji. Nie mówi nic o protokole po stronie pojazdu i nie mówi o tym, jak dobrze dany backend implementuje tę samą wersję. Dwa produkty zgodne z normą mogą nadal nie współpracować ze sobą na opcjonalnych częściach specyfikacji, dlatego testy integracyjne istnieją jako odrębna aktywność.
Dlaczego plug and charge potrzebuje obu stron
Automatyczna autoryzacja, zwykle opisywana jako plug and charge, jest łańcuchem, a nie funkcją. Pojazd posiada certyfikat umowy dotyczący protokołu wysokiego szczebla. Ładowarka weryfikuje ją względem zaufanego łańcucha certyfikatów i albo autoryzuje lokalnie, albo przekazuje tożsamość w górę do podjęcia decyzji. Backend potwierdza, że umowa jest ważna i może być obciążona.
Każdy link musi być obecny. Pojazd bez certyfikatu kontraktowego nie może go przedstawić. Ładowarka bez protokołu wysokiego poziomu i magazyn zaufania nie mogą go odczytać. Zaplecze bez odpowiedniego zarządzania certyfikatami nie może tego rozwiązać. Gdy brakuje jakiegokolwiek linku, sesja wraca do karty, aplikacji lub kodu QR — co dokładnie przeżywają kierowcy w sieciach reklamujących automatyczne ładowanie i dostarczających je tylko dla niektórych kombinacji pojazdów i operatorów.
< styl="kolor: #444444; wysokość linii: 1,85; rozmiar czcionki: 16px; margines: 0 0 18px;">To także powód, dla którego funkcja ta jest w praktyce nierówno dostępna. Zależy od przecięcia trzech niezależnie zaktualizowanych systemów, a przecięcie jest mniejsze niż którykolwiek z nich.Ulepszenie jednej nie ulepsza drugiej
< styl="kolor: #444444; wysokość linii: 1,85; rozmiar czcionki: 16px; margines: 0 0 18px;">Cztery powszechne założenia zawodzą z tego samego powodu.Że nowszy protokół backend zapewnia automatyczną autoryzację. Nie ma, ponieważ autoryzacja przechodzi na niższym stosie. Ładowarka może obsługiwać najnowszą wersję backendową i nadal wymagać karty.
< styl="kolor: #444444; wysokość linii: 1,85; rozmiar czcionki: 16px; margines: 0 0 18px;">Że pojazd obsługujący automatyczne ładowanie działa w dowolnej sieci. Działa tak, że ładowarka i backend są skonfigurowane pod jego potrzebę, a operator ma relację roamingową lub kontraktową z dostawcą pojazdu.Że aktualizacja firmware ładowarki dodaje możliwość obsługi pojazdu. Strona ładowarki może być aktualizowana. Pojazd nie może, z ładowarki.
I ten certyfikat obejmuje oba aspekty. Certyfikaty są wydawane dla każdego produktu, protokołu i wersji, a certyfikat nazywający jedną warstwę nie mówi nic o drugiej.
< styl="kolor: #444444; wysokość linii: 1,85; rozmiar czcionki: 16px; margines: 0 0 18px;">Dobrze określona ładowarka określa dwie warstwy oddzielnie, a produkty z tej serii zazwyczaj zawierają wersję protokołu backendowego obok obsługiwanych protokołów pojazdowych. Styl 120 i 180 kW specyfikacja stacji to umożliwia, a to rozdzielenie sprawia, że oba wymagania można indywidualnie przetestować.Jak to wpisać do wymagań
Wymog, którego nie można przetestować, nie jest wymagany. Cztery linie umożliwiają testowanie.
< styl="kolor: #444444; wysokość linii: 1,85; rozmiar czcionki: 16px; margines: 0 0 18px;">Podaj protokół po stronie pojazdu oraz edycję, którą musi obsługiwać ładowarka, oraz czy na tym interfejsie wymagana jest automatyczna autoryzacja. Określ protokół backendowy i wersję oraz określ, czy zgodność musi być certyfikowana, czy jedynie deklarowana. Określ zachowanie awaryjne, gdy któreś z negocjacji się nie powiedzie, ponieważ strona, która po cichu przechodzi w tryb nieuwierzytelniony, stanowi problem z przychodami. I określić, jakie dowody są akceptowane: numer certyfikatu, raport z testu lub wspólny test z platformą, z której operator zamierza korzystać.Ostatni z nich to ten, który chwyta większość projektów. Testy zgodności potwierdzają, że produkt spełnia specyfikację. Testy integracyjne dowodzą, że dwa produkty współpracują. Dokumenty zakupowe często wymagają pierwszego i drugiego, a luka staje się widoczna dopiero po dostawie sprzętu.
< styl="kolor: #444444; wysokość linii: 1,85; rozmiar czcionki: 16px; margines: 0 0 18px;">Związek między tymi protokołami a zarządzaniem obciążeniem jest na tyle bliski, że powoduje własne zamieszanie: inteligentny profil ładowania dostarczany przez protokół backend to instrukcja dla ładowarki, która musi ją uwzględnić w ramach akceptacji pojazdu. Ta interakcja jest opisana w notatce na zarządzanie obciążeniem, które opisuje, gdzie kończy się instrukcja, a zaczynają się limity pojazdu.